مقدمه: پیشگیری اولیه، کارآمدترین روش جلوگیری از افزایش فراوانی اعتیاد در جامعه می باشد. این مطالعه با هدف تعیین میزان قصد و رفتار پدران در پیشگیری از گرایش فرزندان به مواد اعتیادآور صورت گرفت.روش کار: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی 180 نفر از پدران شهر یزد به روش تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند ابزار جمع آوری داده ها، پرسشنامه ای سه قسمتی شامل هفت سوال جمعیت شناختی و زمینه ای، پنج گویه قصد رفتار و نه سوال عملکرد به صورت خودگزارش دهی بود که توسط نمونه ها تکمیل گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-18 و آمار توصیفی و آزمون هایی نظیر تی مستقل، آنووا، آنالیز رگرسیون خطی و ضریب همبستگی پیرسون در سطح معناداری 0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: در بخش قصد رفتاری، تمایل به انجام رفتار از شش ماه آینده و در قسمت رفتار، صحبت صحیح و منطقی و برقراری رابطه صمیمانه با فرزندان دارای امتیاز بالاتر بودند. در سازه قصد رفتاری 64.04 و رفتار 68.11 درصد از حداکثر نمره قابل اکتساب کسب شد. پدران دارای سطح تحصیلات لیسانس (p<0.001) و بدون سابقه اعتیاد در دوستان و خانواده (p= 0.004) از رفتار بالاتر و پدران مطلقه (p= 0.014) از قصد بالاتری برخوردار بودند. قصد رفتار 17.9 درصد از واریانس رفتار را پیش بینی نمود (p<0.001 و r= 0.**423).نتیجه گیری: با توجه به تبیین قصد رفتاری در انجام رفتارهای پیشگیری کننده، توصیه می شود که جهت تهیه و اجرای برنامه های آموزشی، موارد مربوط به نحوه صحبت صحیح و منطقی و برقراری رابطه صمیمانه با فرزندان بیشتر مورد توجه و آموزش قرار گیرد.